![zwangerschapsdiscriminatie.png](/l/nl/library/download/urn:uuid:d6cfb0cc-297c-44e1-aa81-47664f1cb9d4/zwangerschapsdiscriminatie.png?scaleType=6&width=1900)
In deze rechtszaak
-
Een werkneemster raakt voor start van de arbeidsovereenkomst zwanger.
-
De werkgever laat daarop weten dat er toch geen overeenkomst wordt aangeboden.
-
De werkneemster vindt dit verboden onderscheid naar geslacht en stapt naar de rechter.
-
De rechter bevestigt dit. De werkgever kan geen andere reden aantonen.
Belang voor de praktijk
Wat eraan voorafging
De werkneemster laat het hier niet bij zitten, en stuurt een brief waarin zij aangeeft dat de arbeidsovereenkomst niet rechtsgeldig is opgezegd. Maar volgens de werkgever is er helemaal geen arbeidsovereenkomst tot stand gekomen. De werkneemster ontving alleen een voorstel en dat is nu ingetrokken. En als er wel sprake is van een arbeidsovereenkomst, dan is gebruikgemaakt van de (opzegging in) proeftijd, aldus de werkgever.
De werkneemster start een gerechtelijke procedure. Ze berust in het einde van de arbeidsovereenkomst, maar vraagt een billijke vergoeding en een schadevergoeding omdat de werkgever verboden onderscheid maakt op grond van geslacht.
Bij de kantonrechter
De mededeling van werkneemster dat ze na haar zwangerschapsverlof ouderschapsverlof zou willen opnemen, was geen nieuw aanbod van de werkneemster, zoals de werkgever aanvoert. Dit staat los van de al gesloten arbeidsovereenkomst.
Was het ontslag vanwege haar zwangerschap fout? De wet zegt dat werkgevers bij het aannemen en ontslaan van werknemers geen onderscheid mogen maken tussen mannen en vrouwen. De werkneemster zegt dat ze is ontslagen vanwege haar zwangerschap, wat de rechter aannemelijk vindt. Nu er een vermoeden is van ongeoorloofd onderscheid, moet de werkgever bewijzen dat dit niet zo is. Het argument dat werkneemster na haar verlof niet fulltime zou gaan werken, klopt niet en blijkt ook nergens uit. Ze was aangenomen voor een fulltime-werkweek met daarnaast opname van ouderschapsverlof. De werkgever heeft ook niet aangetoond dat de functie alleen fulltime beschikbaar was, en het na verlof niet volledig beschikbaar zijn is geen goede reden om niet met werkneemster door te gaan.
Hiermee staat vast dat de werkgever fout zat bij het ontslag van de werkneemster vanwege zwangerschap. De werkgever moet uiteindelijk een schadevergoeding van drie maandsalarissen betalen, wat neerkomt op € 10.359,63 bruto. Omdat de arbeidsovereenkomst is opgezegd vanwege een verboden onderscheid tussen mannen en vrouwen, moet de werkgever ook een billijke vergoeding betalen van € 5.000 bruto.
Rechtbank Noord-Holland, ECLI:NL:RBNHO:2023:11038, 2 november 2023.